پیوند جان

 

من بچشم خویش می بینم که جانم میرود،

 

وای کز جان وطن،  پیوند جانم میرود

 

هر تسلایی که خود را بر نجاتش میدهم

 

لیک دردش تا به مغز استخوانم میرود

 

دشمنان اندر زمین انسانیت را سوختند

 

اشک حیرت از دماغ آسمانم میرود

 

هردم از یاد شهیدان مدافع وطن

 

خون از قلب دوچشم خونچکانم میرود

 

مردم از فرط تباهی وفضای پر خطر

 

جوقه جوقه از دیار باستانم میرود

 

همرهان نیمه راه هم از قرار نرخ رور

 

با مسیر باد سوی دشمنانم میرود

 

از پی پیری وغربت هم که بر ما چیره شد

 

یکه  یکه  از کنارم دوستانم میرود

 

پس بگویید ای عزیزانم که راه وچاره چیست

 

زین خطر تاریخ ونام آریانم میرود

 

ابتکار مردمی اکنون نیاز مبرم است

 

ورنه میهن از کف هم میهنانم میرود   

 

در عمل گر اتحاد مردمی گردد حصول

 

فکر تسخیر ازدماغ دشمنانم میرود

 

گر بداریم عزم فولادین در همبستگی

 

فکرت و هوش از سر همسایگانم میرود

 

ای خوشا روزی که بینم بار دیگر در وطن

 

پیک شادی سوی خلق قهرمانم میرود

 

عبدالوکیل کوچی

 

 

صدای مردم

 

همو طن برخیزتا یک راه حل  پیدا کنیم

 حرف ها راازتیوری درعمل جویا شویم

 خواست ماازخلقها بیداری وهمبستگسیت

 انتظارمردم اینست تا من و  توما  شویم

 قتل عام  شهر وندان  نیست اول یا آخیر

 سا لها کشتند  تا ما  مانده  و تنها  شویم

 با پیا مهای تسلی  کی کند  چیزی  تغیر

 پس  بپا خیزیم تا نیروی  بی همتا شویم

 سوختندی خلق راچهل سال زیرنام  دین

 نی که صد سال دگرقربانی سمتها شویم

 صلح   با  بازی غربیها  و امریکا  نشد

 پس  چرا بازیچه ی میدان بازیها  شویم

 ازقطرتا سند ایران زخم ما ناسورگشت

 تا  کجا ؟  ما انتظار  مرهم  د نیا شویم

 خیز تا با پای خود ایستاده در راه وطن

 ازروند قطره قطره موج دریا ها شویم

 چکله چکله ازمیان چشمه ساران و فاق

 سیل بنیا د  ا فگنا ن کاخ ظلمتها  شویم

 درپیی هشدارهای رهبر، ازاعماق قلب

 با وفاق وحدت وهمبستگی یکجا  شویم

 درد ملت  با  فروپا شی نمی گردد  دوا

 در عمل بر خیز تا ما مرهم دلها  شویم

 

عبدالو کیل کوچی

 

 

عید آنان و عید مایان

 عید آمد و روزه به دها نیم هنوز

 غارت شده و گرسنگا نیم  هنوز

 درآتش جنگ  دشمنان میسوزیم

 بیمار ومریض بی درمانیم هنوز

 قد سیت  عید دل خوش میخواهد

 ما غرقه به رنج  بیکرانیم  هنوز

 هردزد و شغال خنده دارد بر ما

 ما چشم  تر دل  به  فغانیم  هنوز

 شادی وخوشی عید مال داراست

 محتاج بیک لقمه ی  نانیم  هنوز

 در حیرتم از مبارکی گفتن  عید

 چون پای به زنجیر گرانیم هنوز

 آد مکش  دزد  قا تلان عید کنند

 مادرصف ما تمزده  گانیم هنوز

 درزیرطلسم ریش  دستاروپکول

 چوب سوخت  بازیگرانیم  هنوز

 با این سر  وضع  قوت رفتاری

 ازآینده ی خود ها نگرا نیم هنوز
یکعمر بفقرروزه داری  بگذشت

 باز هم  ز نفاق  نا  توانیم  هنوز

 هشدارابرمرد، گرا میست ولیک

 مارفته  بپای مورچگانیم  هنوز

 د نیا   بکجا  رسید   از بیداری

 ماخفته  درخواب  گرانیم  هنوز

 ازخواب وخیال تا بگردیم  بیدار

 دربادیه   مختاج  زما نیم  هنوز

 این فرصت  کوتاه نشودباز تلف

 برخیزکزین  غم  نگرانیم  هنوز

 گرمتحداً راه  به هدف بگشا ییم

 نیروی   قوی  و پرتوانیم هنوز

 آنگاه که عید همگان خواهد بود

 برسوی همان هدف روانیم هنوز

 عبدالوکیل کوچی

 

 

مقام مادر

 

مادرم  موجود بی همتا ی  من

 گوهر پا  کیزه ی  یکتا ی  من

 ای گرامی ترز خورشید جهان

 ای فروغت برتر از دنیای من

 قلب   تو آ یینه     دار آ سمان

 مهر تو پیوسته در رگهای من

 جا یگا هت بر  فراز کهکشان

 ای فرشته  روشنایی  های من

 گر خدا از  نیستی  هستم نمود

 ازتوهستی یافت هستیها ی من

 منظرت سر چشمه  آب حیات

 در بساط   زنده گی  آوای من

 حرف  اول  را زتو  آمو ختم

 تا زبان شد  مظهر گویای من

 او لین  آمو زگار  من   تویی

 ای  مظا هیر  تفکر  های من

 رسم   قربانی به  من آموختی

 راه   تو اندیشه ی  پویای من

 جنبش عالم همه بردست تست

 هم  تویی  آرامش غمهای من

 جنت اندر زیر پای مادر است

 خاک  پایش  جنت ما وای من

 نام  مادر زنده  و  جاوید   باد

 ما درم   با میهن  زیبای  من

عبدالو کیل

 

فریاد کارگر

 

از  بها ی  کار ما   آقا  شدند

 صاحب سر مایه و دارا شدند

 خانه ها شان پر زتولیدات ما

 لیک بر ما دشمن جانها شدند

 زیر بنا و روبنا  را سو ختند

 دشمن  انسا  نیت آنها   شدند

 در  قبال  غارت  نیروی  ما

 صاحب کرسی کارفرما شدند  

 وحشیان جاهل  دوران سنگ

 جا یگزین  مردم  دانا   شدند

 جنگ سالاران بیگانه  پرست

 پیشوای   قوم  و ملتها   شدند

 قا تل و  دزدان پشت   گردنه  

 تیکه  دار دین  و دولتها شدند

 نوکرمزدورآی اس آی  غرب

 روی گنج  مملکت  پاچا شدند   

 سارق خس دزد لای کوچه ها

 قد رت  با لای ثروتها   شدند

 رهزن قاچاقبر سنگ وحشیش

 صاحب فابریکه  و بنگا  شدند

 بانکها پر گشت از دزدی شان

 کو خجالت هرقد ر رسوا شدند

 مفتخوار و فا لبین  و کیسه  بر  

 از  همه  بالا تر  و الا    شدند

 زیر  نام  د ین  جنگیدند ولیک

  د شمنان دین و هم دنیا شد  ند

 میرسدروزی که بینم حال شان

 جمله   محکوم   عدا لتها شدند

عبدالو کیل کوچی

 

سال نو مبارک

 

سا ل  نو  تبریک  بادا  با هوا و حا ل نو

 کاشکی ازکهنه کاری رسته بودی سال نو

 لیک دردا، زشتییُ پارینه پیهم جابجاست

 درفضای تیره گی کو جلوه های سال نو

 سردییُ  ماه زمستا ن کله هایی  یخ زده

 کهنه  تر از سا ل  پارینه  بنام  سا ل نو

 چرخ در جغرافیای ما توقف کرده است

 هر تحول  روبرو گردیده  با اشکال  نو

 سنن تاریخی وتجلیل نوروزی خوشست

 لیک کو برما مجال جشن و عید سال نو

 با دل  ی بشکسته چشم خونبار هموطن

 ملتی از جنگ خسته از کجا شد سال نو

 تا هنوز  از رنج  پارینه نگشتندی  رها

 لیک دشمن در پی  برنامه ی اشغا ل نو

 قلب مردم خونچکانست ازجفای سال پار

 پس چی راتبریک باید گفت بهر سال نو

 سال  نو در واقعیت از نما یشها جداست

 خا طر آسوده   میخواهد  فضای سال نو

 هر چه میگوییم  در راه رهایی از ستم

 باز میبا رد   بهر جا ما تم و جنجال نو

 پس بگویید وطنداران راه چاره  چیست

 تا شود حل مشکل  ما با  نوای سا ل نو

 راه حل مستلزم طرح نوین وحدت است

 بر امید  همچو  دستا ورد  استقبا ل  نو

 گر شود ایجاد با هم وحدت و همبستگی

 شا هد  آسوده گی خواهیم بو  درسال نو

 پرچم ، آزاده گی آنگاه  شود  در اهتزاز

 در   فراز قله ی   تاریخ   با اجلا ل  نو

 میرسد روزی بلا خر در وطن  بار دگر

 تا همه سر شار گردند از هوای سال نو

 عبدالو کیل کوچی  

 

 

    به پیشواز هشتم مارچ

 

رزم وهمبستگی نوای زن است

 حق آزادی خواستهای زن است

 هر  کجا  انکشاف و آ با دیست

 حاصل دست رنجهای زن است

 در  ره  رزم  و  درس  قربانی

 هشتم مارچ خونبها ی زن است

 هر کجا  جنبش  یست  در عالم

 داد خواهی هم ، آوای زن است

 درس و تحصیل و کار و آزادی

 فکر و اندیشه و ندای  زن است

 زیوری  جامه   نیست  زیبا یی

 زیور ی علم در لقای زن است

 هرکجا ییکه زن  ستیزی هست

 خانه ها پر زماجرای زن  است

 ننگ ونفرین به  جهل و نا دانی

 حیف مردیکه درجفای زن است

 در   ره  ی  اعتلا  و    آزادی  

 خوش بآ نی که همصدای زنست

 زند ه گی و بقا ی  خلق  جهان

 در  توانا یی و بقا ی زن  است

 

عبدالو کیل کوچی

 

 

گوهر دوست داشتنی

 هرسنگ سیه  گوهر پرتو فگنی نیست

 هر بوی گلی عطر گلاب وطنی نیست

 هر زاغ وزغن  نیست نواز شگر دلها

 هر خارخسی نگهت  سبز چمنی نیست

 شخصیت  انسان ، به  انسا نیت اوست

 بر چهره تصویر و بشکل بدنی  نیست

 آنرا که دلش سخت سیه گشته وتاریک

 درذروه خورشیدهم روشن شدنی نیست

 آنجا که هم اندیشه به همسو نکند رحم

 بیگا نه به بیگا نه دلش سوختنی نیست

 تا که من و تو ما نشویم ازدل وازجان

 این مشکل پیچیده ی ماحل شدنی نیست

 از خواب   گران  تا همه بیدار  نگردد

 یک صلح صفا هیچ میسرشدنی  نیست

 تا  نیروی  آزاد ه   نگردد   تن   واحد

 این دشمن مکاره  بیرون  شدنی نیست

 تخریب وسبو تاژ  مکن  در ره وحدت

 هیچ جرم باندازه  وحدت  شکنی نیست

 بر خیز پی  جنبش   آزاده گی  وصلح

 کاین جان عزیز باز چنین آمدنی نیست

 این  خاک نمی ماند جولا نگه ی دیوان

 این دشمن  مکاره  مسلط  شد نی نیست

 با وحدت و همسو یی آینده ی این خاک

 برنسل جو انست به اشخاص دنی نیست

 درروی جهان نیست چنین خانه ی زیبا

 مثلش به جهان  گلشن  پیدا شدنی نیست

 هر کشور زیبا که بهر جای جهان است

 همچون وطنم گوهردوست داشتنی نیست

 ماُ یوس   مشو  ایدل  غافل که  به  دنیا

 هیچ مشکل پیچیده حل نا شند نی نیست

 عبدالوکیل کوچی  

 

عید در پهنه دود و آتش

 

در ا نتظار عید م ،   اما   نمی  شود

 هرجا شود ، دریغ که آنجا نمی  شود

 میدانم اینکه عید رسوم  مبارک است

 اما چه چاره اینکه  بهر جا نمی شود

 جز بر گروه   مقتد ر اما  بد  یگران

 عیدی  بجوی  خون  شهیدا نمی شود

 هرجا دلیست درغم نی بسته  شهرها

 غمها ی ما تکا نه ی د نیا نمی  شود

 آنجاکه نیست ممکن لقمه نان  خشک

 رنج  ی غریب ما تم دارا نمی  شود

 غار  تگران  غا فل از آنند که دایماً

 ثروت    دلیل   خنده بلبها  نمی شود

 آنجاکه فیرراکت  خمپاره  و بم است

 تجلیل  عید  و غلغله بر پا نمی  شود

 جاییکه جوی خون روانست روزشب

 عیدی   میان    ماتم و عزا نمی شود

 آنجا که فیر آتش مزدور طالب  است

 شا دی بروی چکله ی خونها نمیشود

 آنجا که مرد خانه برکبار بسته  گشت

 عیدی   برای  بیوه ی تنها  نمی شود

 آنجا که زن بوقت  ولادت  شهید  شد

 نوزاد  او  مسرت   دلها  نمی   شود

 جا یی که فیر راکت نوزاد را بکشت  

 عیدی به اشک خون مادرهانمی شود

 آنجا که وضع جامعه درتنا قض است

 شادی  که با وجود  کرونا نمی  شود

 جا یی کسی  بخا طر عیدی نمی رود

 پس   عید بی اقارب وهمپا نمی  شود

 بر خیز  تا  که عید   حقیقی بپا  کنیم

 عید ی که جزبه همد لی ما نمی شود

 باید کنون زفرصت موجود بهره برد

 کا مروزودی ضمانت فردا نمی شود

 فر خنده  باد  یاد  همان  عید  واقعی

 مثلش   بروی  جامعه  پیدا نمی شود

 عبدالو کیل کوچی

 

دو سروده در وصف مادر

 

مادر ای موجود بی همتای من

 گوهر ی  پاکیزه ی  یکتای من

 ای   گرامیتر زخورشید جهان

 ای فروغت بر تر ازدنیای من

 قلب   تو   آیینه    دار  آسمان

 مهر تو پوییده در رگها ی من

 جا یگا هت بر فراز  کهکشان

 ای فرشته  روشنایی های من

 گر خدا از نیستی هستم  نمود

 ازتوهستی یافت هستیهای من

 منظرت سرچشمه  آب حیات

 در بساط  زنده گی  آوای من

 حرف  اول  را زتو  آموختم

 تا زبان شد مظهر گویای من

 اولین   آموز گار من   تویی

 ای  مظا هیر  تفکر های من

 درس  قربانی  زتو   آموختم

 راه  تو اند یشه ی پویای من

 جنبش عالم همه بردست تست

  هم تویی آرامش غمهای  من

 جنت اندر زیر پای مادراست

 خاک   پا یت جنت ماوای من

 نام   مادر زنده  و جاوید  باد

 ما  درم   با میهن  زیبای من

 مادر بنا   و  مظهر   پید ا  یشم   تو یی

 مادر ا ساس هستی  و آ سا یشم   تو یی

 از  بود   تو ست  خلقت  انسان و آدمی

 ا ند ر  میا ن  این  همه   آرامشم  تویی

 حرف نخست زنده گی آموزه های تست

 ر هکار  حرف  و  موهبه  دانشم تویی

 چیزیکه بوده است مرا  در  تمام   عمر

 لبخند   شا د  ما نه  و نواز شم    تویی

 در قله    ها ی   پرخم اهداف  و  آرزو

 نیروی   کا میا بی  و  پیما  یشم  تو یی

 در عرصه  حماسه   پیروزی وشکست

 پیروزیی  سرآ مد   رزما یشم    تو  یی

 هر  چند  که  در ادای  خدمت مقصرم

 اما  ا مید   و مرجع   بخشا  یشم  تویی

 گر  در ره  تحقق  حر ف  تو    کمترم

 اما   شفیق   رونق   افزا یشم     تویی

 جنت  هنوز   در قد م  مادران کم است

  در  کهکشا ن   تجلی ی نیا یشم  تویی

 بر من  تمام  عمر گرا میست  ما دران

 در صدر ماندگار زمان  خواهشم  تویی 

 بر  اهتز از   پر چم  آزاده  گا ن   قسم

 کا  ند ر  جهان  طلیعه  پر تابشم  تویی

 

عبدالو کیل کوچی

 


 تابوی دوران بشکنیم

 

برخیز تا یکجا شویم فرق لعینان بشکنیم

 پای تجاوز کار وشیا طین وشیطان بشکنیم

 با وحدت وهمبستگی، با ایتلاف مردمی

 باجنبش سرتا سری سرهای دیوان بشکنیم

 بایک خروش مردمی باجنب جوش تود یی

 ازدست بازوی وطن زنجیرزولان بشکنیم

 در جبه ی آزاده گان، با یک نبرد بی امان

 دیوهای آدمخوار را دندان وسندان بشکنیم

  بنیاد استبداد را، فرق سری شیاد را

 با وحدت همبستگی ی داد خواهان بشکنیم

 باعزم فولادین شویم همسنگری مستضعفان

 بازوی جهل فتنه را باچنگ ودندان بشکنیم

 این ملت غمدیده را آزاد سازیم از ستم

 دروازه هایی فتنه را و درب زندان بشکنیم

 جمعی تجاوز کاررا محکوم منفورش کنیم

 فرق سر اهریمن و ددان ودیوان بشکنیم

 اینخاک راسازیم ازلوث تروریستان خلاص

 با جنبش رزمنده گی قلب خسیسان بشکنیم

 تا این وطن گردد رها، ازکام اژده های قرن

 در قعر گرداب بلا، کام نهنگان بشکنیم

 از بهر قطع جنگها در راه صلح ی پایدار

 دست تجاوز کار پایی داره ماران بشکنیم

 تا پرچم آزاده گی اندر فراز ی قله ها

 در اهتزاز آید همی تا بوی دوران بشکنیم

 عبدالو کیل کوچی

 

برخیز

 

برخیز که تا ازمن وتوما بسازیم

 از قطره و هرچکله دریا بسازیم

 یک موج خروشنده توفان تلاطم

 یک سیل خروشان فلکسابسازیم

 طرح نو سازنده  و کا را وموثر

 یک راه حل ی قابل اجرابسازیم

 برکلبه ی تاریک ستمدیده مردم

 یک روشنیُ شاد دل آرا بسازیم

 برخیزکه تا راه بریم سوی افقها

 یک جنبش رزمی  توانا بسازیم

 تاپرچم آزاده  این خلق وطن را

 افراشته در گنبد حضرا بسازیم

 از مردم آزاده وبازوی جوانان

 یک قوت رزمنده پیشوابسازیم

 تعلیم وسواد قلم و فهم سخن را

 هر جا همگانی ودل آرابسازیم

 باسازش ازخود گذریها وتحمل

 یکجبه ی همبسته ویکتا بسازیم

 باوحدت همبستگی خلق وطنرا

 آزاد ز رنج  و غم دنیا بسازیم

 عبدالو کیل کوچی  

 

برخیز

 

برخیز چشم و دیده رها کن ز خوابها

 صبح  امید می دمد    از آ فتا ب  ها

 برخیز اره کن دل شب را بتیغ صبح

 تا ره بریم بروز ازین  پیچ   وتا بها

 برخیز تا که ازرخ خورشید  انقلاب

 جاروب گردد این همه گرد سحابها

 برخیز رو ب سوی افقهای بیکران

 پرو از کن  به   بال  بلند   عقا بها

 بنگرکه موج هستی زیبای زنده گی

 جاری شود چو موج خروشان آبها

 آموزه های مکتب آزاده گی بخوان

 در پرتو  حقیقت   درس و کتا بها

 مگذارآنکه راهی شبها تیره گیست

 همچون  بروز گشته اسیر سرابها

 تاریخ پرزجنبش رزم تحرک ست

 خوش آندمیکه دررسد روزحسابها

 بینم که حق بجای خود درتقررست

 هربرگ کاه هرسوپردچون حبابها

 امروز هرکه وحشت و بیداد میکند

 فردا  شود  فتاده  به  قهر عذا  بها

 آن ظالمیکه خانه  ما راخراب کرد

 پاسخ چه بایدش  به سوال و جوابها

 هرکوکه بیگنا هیرابرچوب داربست

 آخر سر خودش  فتد  هم بر طنابها

 از جهل چشم  آدمیت  را ببسته اند

 نا بود   باد فتنه ی همچون حجابها

 برخیز تا نجات وطن را رقم زنیم

 با فکرت ی نوین شود باز  با  بها

 برخیز با شعارو عمل متحد شویم

 تا راه   بریم  بسوی افق  شهابها

 تا  پرچم  امید  در آید در اهتزاز

 مردم نجات یابد ازین اضطرابها

 عبدالو کیل کوچی

 

در راه وطن

 

بیا  تا  طرح  نو  آغاز سازیم

 وطن را با  محبت  باز سازیم

 چو مرغان  سفید  صبحگاهی

 بها ر  تازه و   تراز   سازیم

 قفس ها را شکستانده به  ایثار

 بسوی  قله   همپرواز  سازیم

 در ،  دل  را پیُ   همبستگیها

 بسوی   روشنیها   باز سازیم

 بنام   رهبر   فرز انه   ی  ما

 بوحدت رزم دورانساز سازیم

 هزاران تا هزاران هموطن را

 برای  این  مهن همراز سازیم

 به  عشق ملت  هردم   شهیدم

 خلایق را به آن دمساز سازیم

 زدنیا ی خموش  و بی صدایی

 سخن دان وسخن پرداز سازیم

 صفوف خویش رامحکم نموده

 وزان موج  فلک انداز  سازیم

 تمام  کارگر و ز حمتکشان را

 بهم  ، همفکر وهم آواز سازیم

 شویم همسو بکوبیم فرق دشمن

 ملت را شاد وسر افراز سازیم

 بمنظور  دفاع   از خاک میهن

 صف پرقوت  و سرباز سازیم

 وطن را از وجود داره ما ران

 رها  از بند  حرص  آز سازیم

 بروی   قله های  رزم و پیکار

 سرود  عشق  را  ابراز سازیم

 هزاران    پرچم  زحمتکشانرا

 به شمشاد وهری احراز سازیم

 عبدالوکیل کوچی  

 


برخیز

 

برخیز وطن را زغم  آزاد  بسازیم

 این تودهُ ماتم زده را   شاد بسازیم

 برخیزوطن راهمه با وحدت یاری

 آزاد  زهر دشمن و شیاد  بسا زیم

 این خانه ویران شده دست ددا نرا

 بار  دگر  اعمار  ز بنیاد  بسازیم

 ازآتش خون رسته نما ییم وطن را

 با طرح  نو آماده و  آباد  بسازیم

 سوزیم طلسمات خموشی بصدشور

 از  درد  دل جامعه فریاد بسازیم

 داد دل  پرخون تب آلود وطن را

 گیریم  ز بیداد فلک ، داد بسازیم

 در سنگر آزادی ، برضد  تجاوز

 نیروی بپا خاستهُ اضداد  بسازیم

 کاخ ستم  و سلطه و بنیاد ستم را

 از بیخ بر افگنده وبرباد  بسازیم

 این دشمن آزمون شده  بیسرپارا

 محکوم سرافگنده ونا شاد بسازیم

 ازخطه ی پامال شده  پای تجاوز

 قبری به همه قاتل وجلاد بسازیم

 تا جای تجاوزگر جانی ترورست

 دردوذخ فرعونی و  شداد بسازیم

 برخیزکه تاخا ک وطنراهمه باهم

 آتش به سر دشمن  کمزاد بسازیم

 آشنای قدیمی پی باز آمده گان را

 دیوانه و  رویایی وغمباد بسازیم

 بالا تزازعشق وطن  نیست بعالم

 کزهرنفسی کوهکن فرهاد بسازیم

 برخیز که با  جنبش  گستردهُ ملی

 این محوطه رادرهمه ابعاد بسازیم

 این پرچم آزاده گیُ  خلق وطن را

 افر اشته  در قله ُ شمشاد  بسازیم

 عبدالوکیل کوچی

 

رویای عید

 

کجا عید است ، کجاعید است؟

 کجا تحسین وتمجید است

 بجز کشتارخون آتش مرگ وعزاداری

 وطن درپرتگاه مهلک وتهدید بربادی

 بجز یک عید رویایی

 کجا عید است؟

 که هرجا گریه وزاری

 بهر سو مردم آزادی

 هجوم  قتل وخونخواری

 به این سرحد جفا کاری

 کجا عید است ؟

 در آنجایی که گل در پنجهُ خار است

 وطن دردست اغیار است

  شرایط سخت دشوار است

 بجای گوسفندان خون صدها بیگنه ریزد

 منم قربان، تویی قربان

  ومیهن بسته قربا نی

 کجا عید است؟

 متاع خون مردم درکف حاجی بنام عید

 بجیب حکمرانان تروریست پروراعراب

 ستمگارانه میریزد

 از آنجا در ازآ ء آن بم وباروت می آرند

 زسود حج کعبه  دشنه و تابوت میسازند

 گهی  ترور ، گهی سنگسار

 جمعی  زخمی ، جمعی  بیمار

 کسی معیوب ، کسی بیکار

 همه ،  از زندگی بیزار

 کجاعیداست ؟ میهن زخم خونین است

 دل پرخون سی ملیون نفرغمبارغمگین است

 بجزبا آن گروه های تجاوزکارغارتگر

 بجز دزدان معدنها ورشوتخواروقاچاقبر

  کی دارد عید ؟ کجا عید است؟

 اگر مقصود عید مرد می باشد

 بچشم اندازیک همبستگیُ مردم هوشیار

 که تاهرخفته ازخواب زمستانی شود بیدار

 وبا یک جنبش سرتاسری با قوت یاری

 بدست آرند آزادی و حق زنده گانی را

 همان عید عموم خلق عید همگانی را

 وآنگاه برهمه تبریک خواهم گفت

 

عبدالوکیل کوچی

 

استقلال

 

ترا یک قرن پیش ازمن

 مرا صد سال بعد از تو

 ترا بر جنگ استقلال

 مرا بر جنگ استبداد

 ترا بر ضد استعمار

 مرا بر ضد استثمار

 بجرم عشق این میهن

 ترا آندم ، مرا ایندم

 فقط با صحنه سازیهای تکراری

 زخاک میهن زیبا جدا کردند

 به استقلال این ملت جفا کردند

 کنون برسرنوشت کشورماحکم میرانند

 ونامش را هم استقلال میخوانند

 بنام دین ومذهب از همان اول

 وحالا هم بنام تو ، تجارت میکنند آنها

 چنین خاکیست که بر چشم وطن

 از دیر میپاشند 

 مگر تاریخ بیرخم است

 وخورشید حقیقتها

 یخ کذ ب وریا را آب میسازد

 همانطوریکه غازی مرد کشور

 چون حقیقت رونما گردید

 یقین دارم که روزی بر فراز

  قله های رزم وآزادی

 هزاران پرچم آزاده گی دراهتزازآید    

 

عبدالوکیل کوچی