حلول عید قربان است

 

ومن در پنجه خونین جلادان

 

اسیر دست قصابان

 

به قعر خون وآتش سخت در گیرم

 

میان زنده گی ومرگ

 

هزاران بار می میرم

 

فضا بسیار خونین است

 

ودلها سخت غمگین است

 

بشر مضمون قربانیُ سنگین است

 

زهرسو قاصدان مرگ

 

زهرسو خازنان دوزخی

 

با گرز آتشزای شیطانی

 

میان کوچه و پسکوچه ها

 

بقصد جان آدمها ، چه وحشیانه میتازند

 

زهرسو گله های گرگ

 

که تعدادش زمیش وبره بسیار است

 

تمیز گرگ وچوپان سخت دشوار است

 

که چوپانهای روبه طینتان

 

با گرگ همکار است

 

چه باید کرد

 

تا از شر این گرگان وچوپانهای بد طینت

 

رهایی یافت

 

بهر صورت مگر ایستاده گی باید

 

وفاق وهمدلی باید

 

و دریک سنگر واحد

 

 بپا خاسته 

 

که عید واقعی را باز خواهی یافت .

 

وآنگاه بر همه تبریک خواهم گفت

 

عبدالو کیل کوچی

 

روز جهانی کارگر

 

بیا  که  تازه  نسیم  بهار کارگر است

 بهشت  نعمت  دنیا  زکار کارگراست

 تر قیات  جهان  از  زمین  تا  کیهان

 ز  آفر ینش   پر افتخا ر کارگر است

 اگر جهان   بیک  دهکده  شود  مانند

 فنا وری  و  فرایند کار  کارگر است

 مگوکه داس چکش رفت آمد انترنیت

 همه زدانش واز ابتکار کار گر است

 ویا  تراکم  سرمایه در جهان  امروز

 همه غرامت محصول کارکارگراست

 ز  برده  سازیُ  نو تا  دوام  استثمار

 نبود   همد لییُ   پایدار  کارگر است

 بپا    شوید  همه    کارگران   آزاده

 که   اتحاد،  ره ماند گار کارگراست

 پی  مبارزه   همد لی   و      آزادی

 ترقیات  وعدالت  شعار کارگر است

 خوش آنکه پرچم آزاده گی بلند شود

 به برج پنجم کآنجا قرار کارگراست

       اهدا به وحدت خواهان آزاده

 

عاشق همسویی ام دوری مرا درکار نیست

 وحدت همفکری و همبستگی  دشوار نیست

 اولین گام اعتماد صدق و عزم راسخ  است

 دل اگر خواهد عمل را مشکل بسیار نیست

 برگذشتن ازموانع  خود اساس وحدت است

 گر چنین  باشد  نیاز نقد  یار از  یار نیست

 سالها  در راه  وحدت  گامها  برداشته  شد

 عزم میخواهد وگرنه حیله ی  درکار نیست

 عشق میهن راه مردم آنقدر هم سهل  نیست

 هرکه نتواند درین راه حاجت اصرارنیست

 صدق وعزم آهنین معیارهای  وحدت است

 چونکه هرآزموده ی راحاجت تکرارنیست

 مشکل وحدت یگانه بر گذشتن ازخود است

 ورنه هیچ همفکرخوب ازیکدگربیزارنیست

 اندرین  برهه  ، وطن  ایثار میخواهد  زما

 عزم میباید که همچون  راه بی آزار نیست

 پا نهادن درمسیرعشق زخود بگذشتن است

 زانکه راه پیچ وخم  بی گژدم بی مارنیست

 اندرین ره رمز پیروزی ما دروحدت است

 با تاسف طور لازم  سعی در  رفتار نیست

 هر رفیقی در نظر  گوید سرم قربان حزب

 درعمل کوحاصلی گردست بادل  یارنیست

 سالها  شد جلسه  وحدت  به اهداف بزرگ

 لیک هنگام  توافق ، پایه ی  کردار  نیست

 هرکسی وحدت بخواهدیانخواهد ره یکیست

 راه جبهه روشنست این حاجت زنهارنیست

 بهر وحدت ، فاش میگویم ، نرنجد  گردلی

 هست دست دیگران یاعشق ماسرشارنیست

 گر شود  وحدت  میان  داد  خواهان  وطن

 بهر  پیروزی ما جای  شک و انکار نیست

 عبدالو کیل کوچی  

 

جنبش رزمنده

 

جنبش رزمنده  باز آید به میدان  غم مخور

 کاخ فرعونان شود ازبیخ  لرزان غم مخور

 هرچه  باشد کشتیُ ما در خط  تهد ید موج

 مردمان گرهمصدا باشند زتوفان غم مخور

 در ره  آزادییُ  این  سرزمین ی   با  وقار

 سرزنشها گرکند طاغوت دوران غم مخور

 هر قدر دشمن قوی باشد چو فرعون زمان

 مردم آنرا میکند بر خاک یکسان غم مخور

 همو   طنها ی  که  سردادند  در  آزاد گی

 سرزند از خون آنها ، قهرمانان  غم مخور

 داد خواهان وطن اهداف   تان  پیروز  باد

 میرسد روزی وفاق جمله یاران  غم مخور

 گر نباشد ره یکی لیکن هد فها واحد  است

 در وفاق ماست پیروزییُ مایان  غم مخور

 در نبرد  داد  خواهی  گر  سر آید  زندگی

 افتخار ماست  بازوی  جوانان   غم مخور

 هرچه آزادییُ میهن رو برو با چالش است

 لیک اینهم میرسد روزی  بپایان غم مخور

 رنج میهن زخم خونین است بر اهل  وطن

 میشود با اتحاد این  درد درمان  غم مخور

 از وفاق  ما  که ملاک عمل  همبستگیست

 جنبش  آزادگی  گردد خروشان  غم مخور

 چون تغییر، حکم تاریخ است امید وارباش

 در پیُ  هر شام آید صبح تا بان  غم مخور

 عبدالوکیل کوچی

 

روشنایی

 

خانه ها تاریک تاکی ، روشنایی ها کجاست

تابش ی خورشید آزادی و خیزشها کجاست

مردم بیچاره در بی سرنوشتی تا بکی

رزمش احزاب وجریانات وجنبشها کجاست

 نخبگان بر روی هم در اختلاف افتاده اند

 وحد ت و همبستگی ها و تحرکها کجاست

کشورم چون دانه گندم میان آسیاست

مشت فولادین بفرق دیو کرگسها کجاست

عسکران پهلوی هم در سنگر ی آزاده گی

لیک همکارییُ دولت بر نظا میها کجاست

انتظار از دولت وابسته از نا بخر دیست

ورنه قدرتها کجا و این دخالتها کجاست

روی تبعیضات ملی و سیاسی و زبان

اینقدر نا سازگاری ، ساز گاریها کجاست

عقدشخصی نیست ملی وحدت اما وحشتست

هرکه میداند که رمز راز سازشها کجاست

بسکه اوضاع تیره وتارست بنبست مدام

رزم آزادی کجا ، آرامش دنیا کجا ست

هروجب در دود وآتش ، هرقدم خون شهید

هرکه میداند که بنیاد تجاوزها کجاست

ما دران ی داغدیده ، خوا هران ی بید فاع

ای پدرجان ، ردپای آن برادرها کجاست

طفل کودک در گروگان جهالت تابکی

ای وطنخواهان بگویید رستگاریها کجاست

تا بهم بودیم با قوت ولی حالا چرا

لنگ لنگان رفته رفته ، شورمنزلها کجاست

وحدت ما بهترین راه نجات میهن است

تا جهان داند که راه حل مشکلها کجاست

عبدالو کیل کوچی

کدام استقلال

 همسنگر  عزیزم  و هموند  مهربان

 همرزم  راستینم  و همفکر جا ودان

 اندیشه و نگارش  احساس  پاک  تو

 آثار بی  بدیل و هد فمند و نا ب  تو

 از خاطرات رزمی و دوران افتخار

 از سا لگرد  آزادیی  خاک این دیار

 شایان مرحبا وهزاران ستایش است

 حماسه ی نبرد خروش همایش است

 آموزه ی زصفحه تاریخ  میهن است

 توفیق مابه نوزده صدنزده روشنست

 اما از آن چه مانده بجا تا به اینزمان

 جز افتخار خاطره ی  نام  بی نشان

 بآنکه در مسیر هدف خوب بوده ایم

 اما بکا ر با همی ، مغلوب بوده ایم

 آیا چنین‌  نبود  که  جلال  الد ین را

 غازی امان  و اکبر و جما لد ین را

 دردا که  این وطن تحمل نکرد شان

 چیزی که ماندگار بشد  نام  جاودان

 آزاد گی ز سوی   لعینا ن حرام شد

 بر ضد  اعتلا  و ترقی   قیا م   شد

 آن   رهبران   جنبش  آزادیی وطن

 قربا نیی  مد اخله ی   نا  تما م  شد

 واضح بود که مردم ما باشهامت اند

 اما  درین پروسه  اسیر غرامت اند

 خون میدهیم هزینه یک قرن  پیشرا

 درمان نکرده یم هنوززخم  نیش را

 من آنیم که استقلال خاک خویش را

 زیر سوال  برده ،  تعالیی  پیش را

 اماگذشت آنهمه اکنون به سالها ست

 کآزادیی وطن همه درکام اژدهاست

 کشوراسیر لشکر بیگانه گشته است

 درزیرپای اجنبی ویرانه گشته است

 بر خا ک  ما  چو آمر و آقا بتا ختند

 ما را میان  کشور ما ، برده ساختند

 آزادی ام کجاست که محکوم مطلقیم

 بی سرنوشت راه خم  و پیچ  مغلقیم

 در پهنه زمانه چه وقت شادبوده ایم

 بآ  نکه  مدتی همه  آزاد  بوده   ایم

 آزاد گی به  هلهله  و سالگرد نیست

 آمادگی عمل بجزاحساس درد نیست

 اما  شود به  وحدت و نیروی  اتحاد

 آزاد گی  موفق  و آزادی  زنده  باد

 در اتحا د  ما ،   وطن   آباد میشود

 روزی  وطن  بلا خره  آزاد میشود

 آنگاه  بنازم ازدل وجان برسعا دتش

 با  افتخار  بر همه   گویم  مبارکش

 عبدالو کیل کوچی

عید خجسته

 

عیدت خجسته باد که روز خجسته ییست

 روز عجب  مبارک و امر ی مقدسیست

 اما   درین فضا

 عیدي برای چی ؟

 عید ی  برای    آنکه  نداریم   سرنوشت

 نی  اختیا ر  بودن    دوزخ  و  یا بهشت

 نی  اختیار را بطه  با مرگ  و زنده گی

 پامال دد  منا نیم  چون  عصر  برده گی

 عید ی  برای  چی

 اند ر کجاست  عید

 آنجا که جوی خون

 جاریست هرطرف

 آنجا که  اشک  شیون  فریاد وماتم است

 کشتار بی  گنا  هان   اولاد   آدم   است

  آنجا   کنار  تخته  تا بو ت  خو نچکان

 در  ا نفجا ر  پشت در  و جا ده  ودکان

 یا  در صف نماز در  آن  خانه ی  خدا

 یا   در  مزار  گور شهیدان   داد خواه

 اندر کجاست عید ؟

 در آنزمان  که  آتش خمپاره وبم است

 درآنزمانکه تیره ترازروز محرم است

 در آنزمان که  میهنم آماج دشمن است

 ملت بخون نشسته ودرماتم و غم است

 عیدی   برای چی ،  عیدی برای کی

 اصلاً کجاست عید

 یا  در کدام زمان   ؟ 

 جزغم کجا خوشیست که تبریک گویمش

 بر کشته گان ، عید چه باشد میان مرگ  

 عیدی زآنسریست که شد مست جام ارگ

 عید ی عموم   مردم  ما عید د یگریست

 پیروزیی  و نجات وطن چیز دیگریست

 روزی رسد که عید چو خورشید روشنم

 تا  بد  همیشه   روی   در  و بام   میهنم

 آ نگاه   بگویم  اینهمه   تبریک  بر شما

 تبریک برشما

 تبریک برشما

 عبدالو کیل کوچی

اهریمن سیاه

 

عما ل ارتجاع

 اندر حصار قلعه سنگيُ کهنه ی

 بیجا نشسته یی

 بیجا خزیده یی

 زینجا بقصد جان جوانان دادخواه

 سنگر گرفته یی

 بر روی رهروان عدالت پسند پاک

 آتش گشوده یی

 اما بدان که آتش خشم هزار ها

 روزی  ز  روزها نشود کان شراره اش

 در انتهای عمق جهنم برد ترا

 ای کهنه کار قرن

 ای فتنه ی زمان

 کاندر کنار جاده سر راه کاروان

 بیجا نشسته یی

 بیجا خزیده یی

 خونها که ریخته یی

 این نیست راه حل وطن یا نجات تو

 این صفحه پاک می نشود از صفات تو

 بهتر همینکه نیک بدانید که یکزمان

 کاین خونهای ریخته شده در ره وطن

 هر قطره قطره اش

 هر ذره ذره اش

 هر چکله چکله اش همه سیلاب میشود

 گرداب میشود

 ودرین موج بی امان

 خود در میان آن

 با دار ودسته ات همه غرقاب میشوید

 اما مبارزان ایستاده اند بپا

 زیرا درین دیار

 از خون ما بروید هزارن مبارزی

 موج خروش وجنبش رزم سراسری

 در ا ینچنین فضا

 اندر چنین هوا

 همراه کاروان

 با عزم استوار

 گامی بپیش میکشد و پیش میرود

 تا پرتو سحر

 آنگاه تمام ظلمت شب روز میشود

 آزاده گان با همه پیروز میشوند

 عبدالو کیل کوچی                          

در راه آزادی

 

 یکطرف  توپ تفنگ و تحقیر       یکسو رستاخیز وخواهان تغیر

 پیٔ شا  نتاژ تما شاییٔ   ارگ        جان مردم شده تهد ید  بمرگ

 یکطرف حادثه وتاختن است        جای دیگر خیمه افراشتن است

 یکزمان آتش  خونست روان        گاهی  آرامش  قبل  از  توفان

 دولت ی  قبیله  سا لاري  ها         ملتی  غر ق  عزا  داری  ها

 وضع  بغرنج  جفا تا به کجا        پیر تازه   آمد ه  در  چه  هوا

 می  ندا نم هدف دنیا  چیست        استرا تیژ یُ  امر یکا  چیست

 هرکه برمقصد خود می تازد        در پیُ  قدرت  خود می  نازد

 راه حل  نیسته با میل  تفنگ        هیچ  آینده   ندارد  این  جنگ

 مردمان  برابری می خواهند        جنبش  سرآ سری  میخوا هند

 خواسته برحق شان عدالتست        داد خواهی ونجات ملت است

 توده هایی که  بپا خا سته اند        بیرق  صلح،  بر افرا شته اند

 حکم  تاریخ  همی آزاد یست        دو لتها  رفته  ومردم با قیست

 صاحبان  اصلیُ خاک و طن        مردم است ،مردم زنجیرشکن

 دادخواهیُ شما حق وبجاست        هموطن پیروزی ازآن شماست

 عبدالوکیل کوچی    

 

           بنام کارگر

 بنام کارگر، درود بی  پا یان

 به انسان  به خلا قیت  انسان

 به گرداننده گان چرخه تولید

 وبر ساز ندگان هستی  وامید

 به قربان گشتگان راه آزادی

 سرود ی  رزم   می  خو انم

 که  برخیز، ای رفیق  پیشتاز

 ای  کارگر،حما سه  بر پاکن

 صدای بشکن  زنجیر بالاکن

 بپا شو، بازکن راه رهایی را

 خرو ش ی   داد  خواهی را

 درفش  کاوه آهنگری  بردار

 بزن باگرزهابرفرق اهریمن

 شکن زنجیراستعمارواستبداد

 چو پیشآ هنگ عصر خویش

 رها یی   بخش ، ا نسا ن را

 گرامیدار،  یاد  قهرمانان را

 چو نام پردلی و اکرم  واسع

 قدوسها،میرعلمها، قادرونبی

 عظیم،عظم الدین،خیرمحمد ها

 وصدهاقهرمان،نامی وگمنام

 گرامی و نماد جاودانیها ست

 بپا خیزیدای یاران همرزمان

 درین راه شریفا نه همه باهم

 صدا  ها  را   یکی   سازیم

 صد  ا ها  را  یکی   سازیم

 وبانسل جوان کارگرو دهقان

 به اوج قله های هستی وامید

 درفش ارغوانی رابرافرازیم

 درفش ازغوانی رابرافرازیم

 عبدالو کیل کوچی

ظلم ناروا

چرا بر خود جفا کردی

ویا اینگونه ظلم نا روا کردی

خطا کردی ،خطا کردی ،خطا کردی

بلا خر خانه را بر باد دادی وتباه کردی

بنام دین ومذهب روز مردم را سیاه کردی

به پندار خودت آنگاه ،

به پندارت ، مرا از قبضه گرگان رهانیدی

چرا پس کارد را در شهرگ حلقم بمالیدی

برای اینکه اصلاً گرگ درانم تو خود بودی

سپس در صدر خانه وحشیانرا جابجا کردی

به گنج اش دسته ی غارتگران را آشنا کردی

حریمش را فدای دد منشهای جهان کردی

زمام خویش را خود در کف بیگانگان دادی

مگر نشه شدی در ذروه  قدرت

ویا که کور گشتی در پی شهرت

که دادی سر نوشتت در ازآء موقف وثروت

واکنون روبرویی با بلای بی پرو بی بال وآتشزا

که با آزمایش میزان تخریبش

بقتل و مرگ بربادی آدمها

ویا تهدید هشداری به ملتها

که گویا در اسارتگاه قرن بیست ویک

این گونه بربادی

درین یک گوشه ویران بی سرپوش  

و با این سطح بی باکی

بر افروزند آنجا « مام » آتش را

چنان آتش که دور است از تحملها

که دودش از دماغ حامیانش نیز بالا شد

چه باید کرد ای یاران

چه باید کرد ای مردم

که از بند اسارت ، گردن انسان رها گردد

د مد خورشید آزادی ، حقیقت برملا گردد

عبدالو کیل کوچی


وفاق

 ای  دو ستان چرا همه یکجا   نمیشویم

 راه گر یکیست تا بکی همراه نمیشویم

 کشتی اگرشکست نی توزنده یی نه من

 پس  در پی  نجات  چرا ما   نمیشویم

 زخم   وطن   گذ شته  زحد علاج  آن

 با  دوري  و نفا ق  مدا وا    نمیشویم

 مشکل مشخص است همه درک میکنند

 لیکن   براه  حل  همه  همپا  نمیشویم

 تا ما  بپای  خویش نبرداشته  ایم  گام

 هر گز  قبول  باور  د لها    نمیشویم

 عالیترین گزینه همین راه وحدت است

 بی  همد گر  قوی  و توا نا  نمیشویم

 در  روشنی  وحد ت  اند یشه و عمل

 جمعیم ،  از اصول   مجزا   نمیشویم

 با  عزم   آهنین  و  هد فمند و استوار

 راه می بریم به پیش محابا   نمیشویم

 جز با وفاق و بینش سازنده گی وکار

 ما   صا حبان  کشو ر زیبا  نمیشویم

 در کوره راه پر خم و پیچ  زمانه ها

 فرزانه   میر ویم  و هرا سا نمیشویم

 گر ز آسمان سنگ  ببارد به  فرق ما

 تسلیم   هیچ   کشور  د نیا    نمیشویم

 با  کشتی   نجات   بسوی   کرانه ها

 خوش  میرویم  هراسه  دریا نمیشویم

 با  همدلی   بلا خره   پیروز  میشویم

 از با  همی  شکسته  وشیدا   نمیشویم

 هر گاه  که  در  وفاق  موفق شویم ما

 آنگاه   شکست   را   پذ یرا  نمیشویم

 عبدالو کیل کوچی

 

 بیدار شو

هموطن  بر  خیز  از خواب گران  بیدار شو

 در  سحر  گاه  هان  روشن  گوهر پربار شو

 دشمن  از  بیرون   ندارد  تا ب  میدان   ترا

 اند رون   خانه    د فع   د شمن  مکار   شو

 تا بکی   باشی  اسیر حیله  های  ع   و   غ

 خیز با رزمنده  گان  و داد  خواهان  یار شو 

 تا  بکی  خوشباوریها ،  تابکی این ساد ه گی

 می  فریباند   ترا  با نام  دین  هوشیار   شو

 تابکی درخواب غفلت چون اسیرشب پرست

 گر سحر خواهی  نگر سوی  شفق در  کاشو

 خاک  پاک این  وطن  پامال  دیوان  تا بکی

 خیز بر دفع   تجاوز   را هیی   پیکا ر  شو

 همچو  فرز  ندان  صدیق  و فا  دار   وطن

 خادم   صدیق   میهن  باش وخد  متگار شو

 خاک  بر سر کن تخالف های قو می وزبان

 با  همه   زحمتکشان   مملکت  همیار  شو

 چشم   امید   وطن   رزم و توانایی تو ست

 خیز چشم   انداز  راه    وقوت   رفتار شو

 مردم از بیکا ری و فقر ومرض بیچاره شد

 عزم کاری  کن  علاج  مشکل  بیمار   شو

 تا بکی   باشی  اسیر  چالش   و نیر  نگها

 باز  کن  چشم  حقیقت  عاشق  ا سرار شو

 شب  نمی  ماند همیشه  باز می  آید   سحر

 هموطن   بیدار  شو بیدار   شو  بیدار  شو

 عبدالوکیل کوچی

             اوضاع پر خطر

از کین  فتنه  وضع  جهان پر خطر شده

مردم  ز جنگ  ناحق و حق در بدر شده

تر شد زمین ،  بخون   خلایق هزار بار

هر  روز  آمده ،  ز گذ  شته   بتر   شده

حاکم  بقصد غارت   قاضی در اختلاص

وعظ    ملا ،  زبی  عملی  بی اثر  شده

باغ   و فاق    با همی  و  غنچه     امید

از سردیی  و خمودییُ  ما  بی ثمر   شده

زاغ  زغن  بدشت ودمن جا گرفته  است

شهر و  دهات  غوطه  بموج  شرر  شده

میکرد  هر که  زمزمه ی عاقبت   بخیر

اکنون  ز عاقبت   همگی   با  خبر  شده

اوضاع خراب درهمه جاخون آتش است

زآندم  که  خارجی همه جا  مستقر  شده

از ضعف  رهگشاییُ  آن  خفتگان   راه

رهزن  ز   راه  رفته برون راهبر  شده

جلا د  پیر  ظالم  و راکت   پران   قرن

باز  آمده  به  خون  همه خیره سر  شده

آن   خادم   وهابی  و غربی  و سند یان

بر طالبان   خارج  و  دا خل  پدر   شده

در  ا نتقال   قدرت   اصلی  به   طالبان

ار گ  ازهمه  معامله  گران  پیشتر شده

آن یک بخوش لباسي وآرایش  است شاد

این  دیگرش  به   قاتل  ما همنظر  شده

با   پنج  هزار ساله تاریخ  ، این  وطن

تقد یر  سر نوشت   بدست   قطر   شده

برخیز همسفر که  درین راه پیچ  و تاب

معنای   زندگی  همه  خون  جگر  شده

آتش  بزن  بقلب شب و شب  پرست ها

بنگر   که   آمد  آمد  صبح  سحر  شده

عبدالو کیل کوچی 


قندوز نماد دژ شکست ناپذیری هاست

 

زیبا ترین شهر وطن را فروختند

 در آتش معامله آنرا بسوختند

 اما نمرده بلکه بپا ایستاده هست

 این شهر ، قلب پر تپش خلق کشور است

 قندوز نماد رزمی و حماسه پرور است

 با صد دریغ ودرد که این شهر پرغرور

 در دست جانیان وغلامان خارجی

 در خاک وخون نشسته وفریاد میکشد

 در کوره های آتش فاشیزم مذهبی

 میسوزد ونظیر هلو کاست میشود

 اما هنوز عطش قصابان دد منش

 بر خون مردمان وطن دور میزند

 زیرا درین معامله و سازش کلان

 کندوز یگانه حادثه دلخراش نیست

 در هرکجا معامله با زان دیگریست

 در هر نقاط اتش سوزان دیگریست

 قندوز بیان روشن اوضاع کشور است

 درهرکجای خاک وطن همچومحشرست

 لعنت به این خرابی واین آتش نفاق

 لعنت به این تباهی واین کینه وشقاق

 مردم به نا امیدی ودر انتظار مرگ

 در کوره های آتش نازیزم قرن نو

 در منجلاب آتش و غم گیر مانده اند

 ننگ است بر جبین سرآن حکومتی

 نفرین به این بلندیُ پستی وچاکری

 این دست نشانده گان برونمرزییُ وطن

 تا کی به همچو معامله مزدور میشوند

 از خون بیگنه همه مشهور میشوند

 اما نه دیر پاست

 چون بار شان کج است بمنزل نمیرسد

 زیرا مدافعان وطن در دفاع خاک

 حماسه آفرینی وایثار میکنند

 با حکم عادلانه تاریخ ، یکزمان

 با اتحاد و وحدت در روز رستخیز

 جوش و خروش خلق بپا خاسته وطن

 فریاد داد خواهیی این ملت شریف

  تا قله های فتح به آفاق میرسد

 آنگاه مردمان همه آزاد میشوند

 

عبدالو کیل کوچی

 


 

 

نوای عید

 

نوای عید قربان است

 

 نخست این موهبت را بر شما تبریک میگویم

 ولی ایکاش عید ی واقعی میبود

 دلی همواره می آسود

 مگر حالا کدام عید است؟

 کدام عید است که در هرکوچه خون جاریست

 و  در هرجا صدای مرگ وبربادیست

 بخون آغشته تابوت شهید ان وعزا داریست

 کدام عید است که من قربانیی قرنم

 بخون خویشتن غرقم

 کدام عید است؟

 که قربانیی انسان سهلتر از ذبح حیوان است

 زمین هر روز ( تر ) از خون انسان است

 و جوی خون فزون از چشمه نفت است

 زبالا آسمان دور و زمین سخت است

 کدام عید است که من قربانیی قرنم

 بخون خویشتن غرقم

 برای چیست این آتش ،برای چیست این برسات

 برای آنکه این خاک وطن موقعیتش زیباست

 برای آنکه شهراه تمدنهاست

 برای آنکه سر شار از وجود سنگ ومعد نهاست

 ازینرو میفرستند آتش وبم را

 که گیرند در ازا یش جان مردم را

 و ما را در نفاق آتش قومی بسوزانند

 برای غارت هستی ما افسانه ها سازند

 کدام عید است ؟

 کدام عید است که خاک ما

 چو دهلیز عبور آتش جنگ است

 بفرق این زمین باریدن سنگ است

 همه دانند که با این حال ، عید واقعی دور است

 هنوز زخم وطن خونین وناسور است

 مگر آنکه بتابد آفتاب صلح و آزادی

 واین حکم زمان و حکم تاریخ است

 که چیزی در گذرگاه زمان ساکن نمی ماند

 همه در معرض تبدیل وچرخشهاست

 و چرخش این سکون را محوه خواهد ساخت

 وآنگاه روشنی بر تیره گی پیروز میگردد

 شب این ملت آزاده آخر روز میگردد

 که مردم از فروغش دلخوش بهروز

 و من آن عید خوش رابرهمه تبریک خواهم گفت

 

عبدالو کیل کوچی  

 


اهدا بروان پاک زنده یاد رفیق شفیق الله توده ی

 

کوکب آزاده گانرا نیست نقصان ازغروب

  در اثر باشد طلوع جاو دان توده یی

  عمرها در زندگی بر حزب کردی افتخار

  فخرحزب اکنون تویی ای قهرمان توده یی

  همرزم قهرمان، نستوه ومهربان

  روح تو شاد باد، نام تو جاودان

  رفتی چو پیک خاطره سوی زمانه ها

  چون موج پر فروغ پی بیکرانه ها

  پر پر شدی بدامن پر نور کهکشان

  عطرت بماند نام توتا جاودانه ها

  همرزم قهرمان، نستوه ومهربان

  روح تو شاد باد، نام تو جاودان

  ای پیشتاز سنگر همرزم آهنین

  جاوید بی بدیلی وپرشور آتشین

  آموزه تو تابش پرنور قله ها

  صادق ترین تبار چپ انسان راستین

  همرزم قهرمان، نستوه ومهربان

  روح تو شاد باد، نام تو جاودان

  قلب پر از عواطف تو ملهم از امید

  در راستای عشق هدفمند وبا شکوه

  همواره می تپید ولی بادریغ ودرد

  کان قلب پر زمهر، در نیمه راه دور

  زود از تپش بماند

   قلبی که دایما

  در آرزوی زندگیی جاودانه بود

  تپیدنش برای وطن عاشقانه بود

  در وحدت مبارزه همواره عمر تو

  وقف از برای جامعه عادلانه بود

  همرزم قهرمان، نستوه ومهربان

 روح تو شاد باد، نام تو جاودان

 رفتی وما به پرتو اندیشه های تو

 با توده های همسفر وهمگرای تو

 راه شریف و پاک ترا پیش می بریم

 با پر چم بلند شعار وصدای تو

 همرزم قهر مان، نستوه مهربان

 روح تو شاد باد، نام تو جاودان

  عبدالو کیل کوچی


به مادر سلام

 

به  مقام  والای  ما در سلام      به  مهر و تمنای مادر  سلام

 بنام  گرا میی  فر خنده  اش      به  قلب  مصفای مادر  سلام

 بآن شیرپاکش بلطف عتابش      به ایثارگری های مادر  سلام

 ببیدار خوابی خلق عظیمش       به  رنج  المهای  مادر  سلام

 زهستیی اوخلق شدهستی ام      به اعجاز و آوای مادر  سلام

 بدستان مادر جها نی  بجنبد      بدست  توا نای   مادر   سلام

 نخستین آموزگار من اوست      به حرف سخنهای مادر سلام

 به  آموزه  داد  خواها نه او      به  افکار والای  مادر  سلام

 بمن درس آزادگی  داد مادر      بروشنگری های مادر  سلام

 به اند یشه  ناب  فرزانه  او      برزم آوری های  مادر سلام

 اگرداد مش جورمهرم  بداد       به صبر شکیبا ی  مادرسلام

 بآن گوهر  پاک  تا  بنده ی      به نور و تجلای   مادر سلام

 بهشت  زیر پای  ما د ربود      به خاک قد مهای مادر سلام

                عبدالو کیل کوچی


کارگر رنجدیده

 

ای کارگرای رنجبراز خواب گران خیز

 فابریکه ما رفت   بتاراج   خسان ، خیز

 از محنت بیکاری و  وضع  نگران خیز

 با جنبش روشنگري  و نسل جوان  خیز

 بیدارشوای هموطن ازخواب گران خیز

 برخیز که  نیروی  تو سازنده  د نیاست

 این  ناله  خاموش  تو اندیشه  دلها  ست

 هر خطهُ  این خاک  هدفمند  و تواناست

 ازهروجبش،هرقدمش ازدل و  جان خیز

 بیدارشوای هموطن ازخواب  گران خیز

 خاک  وطن  از فتنه   نگهدار تو هستی

 سازنده  هر نعمت   پر بار   تو  هستی

 رزمنده  و نیروی   فدا  کار تو  هستی

 بشکن غل زنجیر وچون شیرژیان خیز

 بیدارشوای هموطن ازخواب گران خیز

 کشورهمه ویرانه زبد بختی جنگ است

 هستییُ وطن یکسره در کام نهنگ است

 دوری و  نفاق من و تو لکه ننگ است

 یکپارچه وهمبسته چو آتش نفسان  خیز

 بیدارشوای هموطن ازخواب گران خیز

 بیدارشوای هموطن ازخواب گران خیز

عبدالو کیل کوچ


جنگ دیگر

 

کشور در  آستانه  یک  جنگ  دیگریست

 دشمن  بفکر  چالش و نیرنگ  دیگریست

 رسم ورواج گشته  دسایس  در ین  زمان

 این بار نام  داعشی  و دنگ   دیگریست

 از دین  دکان  داد و ستد  وا   نموده  اند

 با زار فتنه  و  پله ی رنگ   دیگر یست

 آن   لکه ها که مانده هنوز برجبین  شان

 درگوش شان حلقه یک  ننگ  دیگریست

 با ران  اگر  بهانه  ابر است کجاست آب

 باران مرگ ماست که ازسنگ دیگریست

 آنجا  که  خاک ، معامله  گردد به موقفی

 ترفند  یک  نمایش و ارژنگ  دیگریست

 آنجا که گرگ میش و علف هست روبرو

 بازیگر ی دو  گانه و آهنگ   دیگریست

 خیزید که  کارد ها رسیدست به استخوان

 کشور نیاز وحدت و فرهنگ  دیگریست

 آزاد ه  گی   به   حرف   میسر  نمیشود

 کار وعمل طلایه ی  اورنگ  دیگریست

 
 

آتش

 

چه  آتشی  که زمین  و زمانه  میسوزد

 بسوگ  بلبل  و گل   آشیانه    میسوزد

 در آن چمن که از آن آه وناله می خیزد

 به تیغ  جور فلک  خون  لاله می ریزد

 فضای دشت دمن پرزسوزغمناک است

 به  باغ  پیرهن سبز یاسمن  چاک است

 نگرکه  رگ رگ این ساز راز میخواند

 هزار  قصه   این   رمز  و راز میداند

 کسی   که   نرود   گرد ره  چه  میداند

 بدون   رنج   سفر درد  را چه  میفهمد

 زهر خرابه زغ و زاغ پر شدست اینجا

 پلنگ وگرگ و شغال و هجوم کرگسها

 بیا  که  جنبش  تو  فنده   بهار شویم

 بیا که موج خروشان کار  زار شویم

 شود که همدم همدست  وهمنوا باشیم

 یکی  شویم  بزخم  وطن   دوا باشیم

 دمی که همنظروهمصدا  ویار شویم

 توان قوت  و نیروی این دیار شویم

 که گم شود ز وطن مارافعی وگژدم

 زسیاست های دوگانه رها شودمردم

 شکسته  باد  سر جهل ودست آتشزا

 خجسته   باد   خروش  عظیم ملتها

 عبدالو کیل کوچی 

 

کابوس وحشت

 

وطن در آتش  کابوس وحشتها

 بمیدان رقابت ، بین قدرتها

 به جنگ نو کران زرخرید از آنسوی مرزها

 بنام طالب وداعش به ظلم وحشت فاحش

 میان کوره های مرگ مظلومانه میسوزد

 بدست رهزنان داخلی وعنصر بیگانه میسوزد

 همه داند که این آتش

 پلانش از سوی خارج

 موادش از جهالت

 روغنش را کشور همسایه میریزد

 زمین و چوب و سنگ ومردمش همواره میسوزد

 تمام دشمنان داخلی وخارجی

 در یک صف نا پاک میخواهند

 که خاک این وطن را مثل کیک نرم

 بکاردکهای خون آلود شان از هم جدا سازند

 هزاران ساله تاریخ وطن را زیر پا سازند

 مگر هر گز نخواهد شد چنین کاری

 تو ای اهریمن تاریخ آنگاه با پلان شوم خود

 در باتلاق جنگ این کشور

 بزیر خاک خواهی رفت

 شما سازنده گان طالب وداعش

 بدست یاغیان خویش اینجا

 ریش خود برباد خواهی کرد

 که تا اسکندرچنگیز هم انگریزرا از یاد خواهی برد

 برای آنکه این خاک دلیران است ،مقام راد مردان است

 مقام کاوه و بومسلم و صفار وامان است

 دیار اکبر و ایوب و غازی مسجدی خان است

 بلا خر میرسد روزی که این ملت بپا خیزد

 رود سوی وفاق اتحاد وحدت ویاری

 توای فرزند استعمار خواهی دید

 که روزی مثل اسلافت ، ترا و حامیانت را

 ازینجا تا به رود سند خواهم راند

 ودنیا بر شکستت خیره خواهد ماند

 زمین آسیا  را از وجودت پاک خواهم کرد

 جهان را از غمت آزاد خواهم کرد

عبدالو کیل کوچی


مرغان مهاجر

هر کجا که آتش ی افروختند

کوچه و باغ و چمن را سوختند

مرغها از بسکه بیچاره شدند

بال بگشودند و آواره شدند

هر کجایی کوه ودشت و جنگلی

صید و صیاد است وهردام و ددی

دشت و کوها پر ز مار  و اژدها

شاخ ، خار آورده  جایی برگها

نیست امکان نشستن بر طیور

بر دمیده در جهان گویا که صور

روز ها در رنج و زحمت تا غروب

نیست چشم انداز فردا های خوب

تا که صیاد است مکر جال ودام

روز روشن تیره تر گر دد زشام

تا که باشد اژدها و دد منان

کی بو جان بشر اندر امان

خیز تا همدست یکدیگر شویم

گام اندر قله ی خیبر زنیم

عبدالو کیل کوچی

 


روشنگری

 

نکوهش مکن رزم روشنگری را       برون کن زسربا خود محوری  را

بکار وطن تکروی  نیست   لازم       نگهد  ار  تعظیم  همسنگری    را

که ملت گرفتارآشوب جنگ است       کسی   بر نتا بد  غم سر وری  را

خوشا رزم و پیکار در راه مردم       که روشن کندچشم نیک اختری را

خجسته بود یاد آن مکتب ودرس        که  آ موز شم  داد رو شنگری را

گرامی  بداریم   یاد ی   بزرگان       نیا بد  وطن  باز ،  آن  رهبری را

درخت تو گر بار وحدت  بگیرد        بد ست  آوری فتح  سر تاسری را

دوصد مردکارابه ازصد هزاران       که  دانش  بود   قوت   لشکری را

عمل  گر نبا شد یکی با رسانش        نخواهد وطن خدمت سر سری  را

نفاق  زبانی ، گناه  بزرگ است        که  سازد  تبه  وحدت  کشوری را

من آنم  که  درپای دشمن  نریزم       نه  پشتو  ونی  ازبکی نی دری را

که لفظ زبان  نیست معیارخدمت       مکن  خوار تو رسم روشنگری  را

کسانی که رنج وطن را ندیدست        چه میداند  قدر ی و طنپروری  را

به  پا خیز با خنجری علم ودانش       شکن این طلسمات  جادوگری   را

به  کار  آییُ  قهرمانان  چو کاوه       قوی     دار با زوی  آهنگری  را

نماند کسی  دور از حکم   تاریخ       سپارم   بتاریخ   این   داوری  را

عبدالو کیل کوچی        

کهندژ ناله ها دارد

کهندژ زخمها دارد

حکایت از فجایع ،از تجاوز ها وظلم نا روا دارد

زقتل وسربریدن ها وغارت قصه ها دارد

زکشتار ، حریق ، ریزش بم ، راز ها دارد

مگر با این همه ،ایستاده یی با سربلندی ها

کهندژ، دژ تسخیر نا پذیر و پایداری ها

نماد اقتدار آریایی ها

نشان افتخار قهرمانی ها

همانطوریکه اجداد  نیاکان تو

پوز اجنبی را بر زمین مالید

تو هم در سنگرت زین آزمون

 پیروز می آیی

تو تنها نیستی ای قندوز زیبا وتاریخی

هزاران افسر و سرباز این میهن

هزا ران قهرمان قله پیما های هندوکش

به پهلوی تو ایستادند

توهم با مشت پولادین

طلسم ی از عقب خنجر زدن ها را

شجا عانه بشکستی

که روح هاشم جلاد و شامحمود ومحمد گل

زعمق آتش دوزخ برایش اشک می ریزند

تو تنها نیستی قندوز، تو نیروی توانایی

تو منزلگاه شیرانی ، گذرگاه خرآسانی

تو دژ قله آسایی

نماند این سیه دلهای دست اجنبی تا دیر

بزودی این خس و خاشاک

از دامان پاک تو

همش جاروب خواهند شد


سفر خاطره انگیز


سفری داشتم زمانی پیش

تا شوم فارغ از غم کم و بیش

رفته بودم بکشوری زیبا

چون بهشت یگانه ی د نیا

دیدم آنجا اصول و پایه ی زیست

فارغ از مشکلی کی کیست کی چیست

همه با علم و فهم ودانا بود

خیلی عالیتر از اروپا بود

سخت جویا شدم که کاری کیست

این ترقی وپیشرفت از چیست

گفتند هشتاد سال پیشتر ازین

رسته گشتیم زتا جران دین

از شر دزد و فنده منتالست

وارهیدیم ازین پدیده زشت

رفته آنها بسوی دوزخ شان

ما بخود ساختیم جنت مان

وای بر مردمان خسته  و زار

خسته از ارتجاع واستکبار

رزم سر تا سری سزد آنجا

جنبشی با همی شود آنجا

تا مگر خفته ها شوند بیدار

فارغ از ارتجاع واستکبار

در پیی اتحاد وحق خواهی

گرم تابد فروغ آزادی


روز گار سخت


چه روزی سخت آمد بر سری ما
رسیده دشمنان پشت دری ما
درین عصری که کیهان شد مسخر
به گِل ماندست هنوز پای خری ما
جهان بر روز گاری ما بخندد
ولی ماییم و حال ا بتری ما
دو تا سر نصب در بالای یک تن
چه باشد « پرده های » دیگری ما
زیک دین « سه » نمایش آفریدند
دریغا ، زین دل «خوش با ور ی» ما
بنام ملیت تقسیم کردند
زمین و آسمان کشوری ما
به اسم دوستی ما را تبه کرد
جناب ی دشمن زور آوری ما
بنام پاکسازی از تبهکار
به غارت رفت گنج و گوهری ما
چه وقت بیدار گردد، دیده از خواب
چه وقت آگاه شود گوش کری ما
چه وقت آید که باران سعادت
بشوید کینه را، از دفتری ما
خروشد نسل پیشاهنگ میهن
بتابد باز، ماه و اختری ما
نه من مورم ، شاهینیست کارم
اگرچه بشکسته ، بال و پری ما
ولی روزی به قله باز گردم
شود خورشیدها همسنگری ما

 

هم میهن عزیز م


هم میهن عزیزم ، بشنو صدای ما را
باشد که چاره سازیم ، آلام و رنجها را
یک دین وسه نمایش ،طالب کنار داعش
بر خاک وخون کشیدند ، انسان بیگناه را
آمد اجیر ومزدور ، اعراب و آی اس آی
با مقصدی تجاوز ،اشغال خاک مارا
بازیگران قدرت ،با سیاست دوگانه
بازی کنند نقش ی ، یک بام دو هوا را
دیروز گفته بودیم ،کاین جنگ جنگ دین نیست
گوش زمانه کر بود ، نشنید صدای ما را
گفتم که ای برادر ، هوشیارِ جانِ خود باش
روزی مباد افتی ، در کام اژدها را
حالا که خود بدیدی ،برقصد جانت آمد
وقتش فقط همین است ،جنبان ریشها را
بگذشته ها گذشتست ، حالا چه کرد باید
از کینه و کدورت ، شوییم قلبها را
اکنون که وقت آنست ، همه وطنپرستان
بهر دفاع میهن ، با هم شویم یا را
مدا فعان میهن ، یکجا شوید، یکجا
با اتحاد سازید ،نابود حمله ها را
کل جهان بسوزد ، در شعله های آتش
گر شعله ور بسازند ، این قلب آسیا را
هر گز نمی توانند ، این نو کران خارج
زار و زبون بسازند ، فرزند آریا را
با عزم صد برابر ، با وحدتِ سرآسر ،
سرتا سري بسازیم ، این سنگر ی دفاع را
عبدالوکیل کوچی     

 


گرامی باد روز پدر

اثری بیش نماند
هر کجا بیوه و زخمی ویتیم
از سیه کاریئ شان بر جا ماند
باز گویند که روز مرد است
مرد آنست که میماند مرد
یا یکی روز بنام پدران
گر همین حرمت روز پدر است
وای بر حال پدر
وای بر حال چنین فرزندان
هدف آنست که فرزند اصیل
گرچه با قیمت جانش باشد
حافظ نام بزرگ پدر ی
خادم راه شریفانه آن میباشد
تا بگوییم که روز پدر موقف والای پدر
تا جهان است گرامی بادا

عبد الو کیل کوچی